Początki wędkarstwa

Wędkarstwo, jako rozrywka, początkowo tylko najbogatszej części społeczeństwa, znana była od tysiącleci. Rzymski poeta Publiusz Owidiusz Naso w poemacie "Halieutica", czyli "Sztuka rybołówstwa" opisał wędkarskie sposoby łowienia ryb różnych gatunków. W I wieku n.e. o wędkowaniu wspomina też w swoim epigramie Marcus Valerius Martialis, a Claudius Aelianus w swoim dziele "De Animalium Natura" również zawarł obszerne opisy metod wędkowania. W średniowieczu uroki wędkowania najpełniej przedstawiła zakonnica, Lady Juliana Berners (Barnes) w swoim dziele pt. "Księgi Św. Albana", którego jeden rozdział, "Traktat o łowieniu ryb na wędkę" poświęcony jest nie tylko ówczesnym metodom i technikom łowienia, ale podkreślał także etyczne implikacje wędkarstwa. Ten sposób spędzania wolnego czasu i rozrywki, zaspokajającej naturalne w naturze ludzkiej pragnienie powrotu do łowieckich korzeni homo sapiens rozwinął się najpełniej wśród społeczeństw gwałtownie industrializującego się zachodniego świata. Również w polskiej literaturze znajdują się liczne dowody, że "łowy rozrywkowe", jak nazywał je Leśniewski nie obce było także naszej bogatszej klasie społecznej i zdobywało licznych zwolenników i naśladowców.